آرامم

آرامم

ذوقِ شعرم را کجا بردی که بعد از رفتنت
عشق و شعر و دفتر و خودکار آرامم نکرد...

آن کوچه را بخاطر میاوری؟ کوچه ی تمام روزهای خوش

پیش تر ها بیشتر به آن سر میزدی؛ من نیز همینطور...

آن کوچه دلخوشی من بود.

بعد از تو باز هم من به آن کوچه سر میزنم؛ به امید بازگشتت...

امیدی شاید واهی ولی...من باز هم میروم!

میدانم روزی باز خواهی گشت...

*بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم... فریدون مشیری

Aramam .F