آرامم

آرامم

من آن دریای آرامم که در من
فریادِ همه توفان هاست...
-----------------------------------
پستِ ثابتو دریابید:]

منوی بلاگ

بعضی چیزها نباید فراموش شوند؛ باید دائما تکرار شوند تا ملکه ی ذهن شوند؛ جزئی از باورت شوند.

مثلا اینکه هر صبح که بیدار میشوی بروی و کارتِ دعوتِ مراسمِ ازدواجی را بیاوری، بازش کنی. چشمت جز یک اسم نبیند. حقیقتِ پیشِ رویت برایت قابلِ هضم نباشد. هر روز صبح خودت را شکنجه کنی تا واقعیت را باور کنی ولی...

                                                       

* بیست و سوم اردیبهشت نود و هفت...

**دو سال گذشت:/

آهنگی که مدت هاست توی ذهنم روی تکرار مانده...

 

 

:)